COLUMN17

e l v i r a s a l e t

Lieve Erik,

Het schaatsseizoen is officieel ten einde, alle belangrijke wedstrijden zijn geweest. De WorldCup Finale in Thialf voor het senioren circuit sloot het seizoen af. Vorige week vrijdag zijn wij van het ijs gestapt. Op de terugweg rijd ik zoals gewoonlijk lang ‘onze’ mooie IJssel. De lucht kleurt rood, prachtige zonsondergang, de waterstand is hoog dat maakt het nog reusachtiger. Het water staat tot aan de dijk. Een paar ganzen dobberen in het water op zoek naar gras en de lente! Wij ook denk ik gelijk, laat het betere weer maar komen. Ik ‘verdrink’ verder in mijn gedachten. Aflopen weekend werden er niet alleen weer fantastisch snelle tijden gereden in een vol Thialf, maar ook was er een ‘uittocht’ van verschillende geweldige schaatsers die hun laatste ere-rondje mochten schaatsen in een kolkend Thialf.

Douwe de Vries machtig mooie nuchtere Fries en goeie Allround schaatser en trainingsmaatje van Sven Kamer bij Team Jumbo-Visma (trainer Jac Orie), vertrok als schaatser definitief uit het professionele schaatsen. Eerder tijdens de Europese Kampioenschappen, het tweede weekend in januari 2020, zwaaide een geweldig technisch goeie lange afstand rijdster Carien Kleibeuker, 3km en 5km specialist van Team Easy Jet (trainer Jillert Anema) op zondag af. Een dag eerder op dat EK in Thialf was ‘onze’ Olympisch Kampioen op de 500m Michel Mulder Sprinter van Team Reggeborgh (trainer Gerard van Velde) haar al voorgegaan. Michel is ook een ‘kind’ van De Scheg. Ja Erik, ‘ons baantje’ De Scheg levert geweldige toppers op. Michel is en was niet alleen een topper op het ijs met een prachtige en indrukwekkende ere-lijst, waaronder het magische Olympische GOUD, ook naast het ijs verdient deze schaatsheld GOUD. Zijn vader Luut Mulder, ook geen onbekende in de schaats- en skeelersport, kreeg hartproblemen afgelopen januari en moest een zware hartoperatie ondergaan. De moeder van de broertjes Mulder heeft ALS, verschrikkelijke ziekte. Michel sprong gelijk in om zijn moeder thuis te verzorgen. Dat raakt je hart toch, iedereen weet wat het betekent als je ouders afhankelijk worden en dat eigenlijk helemaal niet willen.

De zon is nu bijna onder, het landschap veranderd in een ‘zee’ van water. Bedenk mij net dat die veerponten er nog uit liggen door het hoge water, dan maar over Zwolle naar huis. Zie de afslag Raalte en denk aan nog een ‘kind’ van De Scheg, die ook afgelopen weekend afzwaaide in een vol Thialf, de ‘Japanner uit Salland’! Jij denkt misschien nu ‘is het water naar je hoofd gestegen’, Japanners op De Scheg??? Nee Erik, ik heb het over nog z’n groot talent van ‘ons baantje’ De Scheg. Jan Smeekens begon als junior in 2004 al goud te winnen op de 500m in Moskou tijdens de WK Afstanden voor Junioren en woonde toen nog onder het dak van zijn ouders in Raalte.

Hij was lang de eerste niet-Aziatische sprinter die tot de wereldtop opklom. Hij zette het sprinten voor Nederland op de Wereldkaart. Zo kon het zijn dat bijv. Shimizu (de Sprinter van Japan), ‘de Keizer’ is zijn bijnaam, ‘onze’ Jan Smeekens, begroette met een diepe buiging. Ik zag het de eerste keer in Thialf tijdens een WorldCup wedstrijd, stond met Jan te praten en daar komt Shimizu aanlopen, maakte een diepe buiging naar Jan en liep vervolgens weer door … heel bijzonder, ontroerend mooi moment om mee te maken. Maar ook de rest van de delegatie van Japan hadden een groot respect voor Smeekens. Jan had zelf, naast ‘de Japanner uit Salland’ nog een bijnaam, The Coon. Die bijnaam dankte hij aan zijn team, naar een aflevering van South Park waarin Cartman een superheld speelt in een wasberenpak! Het verhaal gaat dat ‘Jan het liefst s‘nachts leefde in die tijd, er lief uitziet maar zeker wel kan ‘toeslaan’ op het ijs. Dat heeft Smeekens 15 jaar lang gedaan met een indrukwekkende reeks aan overwinningen. Reed drie Olympische Spelen. In 2014 leek zijn droom Olympisch Goud waar te worden, enkele secondes ‘verdronk’ Jan in het geweldige gevoel Olympisch Kampioen te zijn, en stond iedereen te juichen voor hem. In de ontlading die erop volgde werd zijn tijd gecorrigeerd, een ware nachtmerrie voor hem. De wijze hoe deze grote topper daar destijds op reageerde verdient een lintje, en een diepe buiging van een ieder EN diep RESPECT. Hieruit bleek weer wat voor geweldige superheld en sportman Jan Smeekens is en was, iets wat vele harten raakte!

The Coon zou The Coon niet zijn als hij niet weer toe zou toeslaan op het ijs, in 2017 werd hij gekroond tot Wereldkampioen op de 500m in Gangneung wat een Nederlander nooit was gelukt. Jan bleef altijd Jan, is nooit veranderd in die 15 jaar. Een nuchtere Sallander die zijn schaatsen voor nu aan de ‘wilgen’ heeft gehangen. Die zoals hij zelf zegt ‘van aquarium naar de grote oceaan’ gaat. Ik mis het nu al Erik, de stylist op het ijs, technisch altijd zo mooi om naar te kijken. Aimabel mens en groot sporter om niet te vergeten. Deze topper van Jumbo-Visma (trainer Jac Orie) die 15 jaar lang het voorbeeld gaf door vanaf junior naar de wereldtop op te klimmen, is een fantastisch voorbeeld voor de aanstormende talenten in heel Nederland maar zeker ook op ons ‘eigen baantje’ De Scheg. Iedereen die zijn rondjes daar draait komt Jan Smeekens en Michel Mulder tegen op de prachtige actiefoto’s aan de muur.

De rijders van het SprintTeam hebben het seizoen met veel mooie prestaties, PR’s en met baanrecords het winterseizoen afgesloten. De sponsoren worden bedankt die dit mede mogelijk hebben gemaakt. De fiets lonkt weer, eerst rustperiode en niet te vergeten het ‘Stedentoernooi’ aankomende zaterdag 14 maart a.s. op De Scheg!

Erik misschien las jij ook in de Stentor een citaat van Erben Wennemars: “De Nederlandse teams moeten de urgentie onder ogen zien. Echt kritisch naar zichzelf kijken!” Rustig maar Erik, het valt echt mee. Die urgentie hoeven wij nog lang niet onder ogen te zien. Misschien kritisch naar onze opleidingsstructuur kijken bij de jeugd, is misschien geen gek idee! ‘ONZE OUDE’ opleidingsstructuur (die nu gekopieerd wordt bij de Russen en Japanners) was zo gek nog niet. Heeft veel, heel veel geweldige toppers voortgebracht. Ook de nu nog rijdende top, maar die worden ook allemaal een dagje ouder, helaas dat gaat vanzelf. De komende 15 jaar komen er weer geweldige toppers aan in Nederland en ook weer van De Scheg. De Nederlandse jeugdtop rammelt (Femke Kok en Jutta Leerdam) al lang aan de deur!

Toppers gaan, toppers komen, zo is het altijd gegaan…de junior mannen laten volgend seizoen ook echt wel van zich horen!

Denkend aan het opspattende ijs, de verbeten blik, The Coon om in dat beeld te ‘verdrinken’…in iets wat je hart duidelijk raakt!