Het belang van een trainer

Het was het voorjaar van 2018, ‘roomboterbabbelaar’ Jan van Staa had helemaal niets gebracht op het einde van het seizoen maar de club  had wel voor een enorme verrassing gezorgd: John Stegeman had ‘ja’ gezegd tot grote verrassing van Paul Bosvelt zelf en daarmee was de hoop in de rood-gele harten teruggekeerd. Stegeman had het goed gedaan in de vele jaren Heracles, en had zelf opgezegd in Almelo. Echter kwamen er geen clubs voor Stegeman en daarmee was het belletje uit Deventer medio februari een verlossing in huize Stegeman.

(tekst loopt telkens door onder de foto ‘s…)

Foto Henny Meijerink

De club had het nieuws tactisch snel gebracht en stuwde daarmee de seizoenkaartverkoop naar grote hoogte. Stegeman zelf begon met een charmeoffensief, want zijn vrienden vroegen zich al af wat hij toch in hemelsnaam in Deventer had te zoeken. Voor zijn C.V. een degradatie, maar Stegeman had een plan en stal daarmee de harten van de Kowet fans. De bezem ging er door aan de Vetkampstraat. Bekking werd afgekocht evenals meerdere spelers; er moest ruimte gemaakt worden voor een splinternieuw elftal. Bliek, Bosz, Van der Venne, Lelieveld, Baas, Bakx, Navrátil, om maar wat namen te noemen.

In weer een dramatische voorbereiding tegen amateurclubs en dezelfde saaie sparringpartners, was er geen peil op te trekken. De kreunende stugge Stegeman liet zijn selectie zweten in Terwolde en mopperde over het basisniveau wat hem tegenviel. Toch was de laatste oefenwedstrijd, tegen een uitgedund Sparta, succesvol. Met een geflatteerde 3-0 sloot Kowet de oefencampagne af, iedereen snakte naar het nieuwe seizoen waarin de play-offs de doelstelling was.

De eerste vier duels werden gewonnen waarmee de koppositie werd gehaald. Tussendoor werd Verheydt als aanvalsleider gehaald, Stegeman had wensen maar moest uiteindelijk genoegen nemen met de spierbundel die uit de kelderklasse van Engeland overkwam. De eerste nederlaag was tegen de jeugd van AZ, waar het team quasi arrogant speelde en de felheid, die het team zo sterk maakte, thuis had gelaten. Toen ontstond ook de eerste twijfel bij de buitenwacht over de linksbuitenpositie van aanvallende middenvelder Džepar, Stegeman volharde met zijn vaste elf, de rest was kwalitatief niet voldoende volgens de oefenmeester.

De trainer uit Epe had er een vechtmachine van gemaakt die iedere tegenstander opjoeg met het werklustige middenveld; Stans, Bakx en Van der Venne. Achter de hand ook nog Van Moorsel die voorzichtig aan de deur klopte. De vaste elf had ook het nodige geluk zoals in Maastricht en de zegereeks hield aan tegen Jong Ajax en Eindhoven. Tegen het sterke NEC verdiende het meer, maar moest het met een punt genoegen nemen in Nijmegen evenals tegen het sterke Sparta begin oktober toen het in de laatste minuut de 2-2 moest incasseren.

Foto Henny Meijerink

Roda, Almere en Cambuur werden verslagen en het grote Ajax wachtte in het bekertoernooi in de Johan Cruijff ArenA. Dit bleek later hét breekpunt van het seizoen. Stegeman wilde persé, in deze drukke fase van de competitie, met zijn sterkste elf spelen. Altijd dezelfde spelers, altijd hetzelfde systeem, een aanslag voor dat deel van de groep. Ajax won natuurlijk, hield zich keurig in met 3-0, al leek het elftal van Stegeman zich ook keurig in te houden.

Begin november was Stegeman des duivels toen zijn team in Velsen met 2-1 over de knie ging, waar Snoei de tactiek door had en Kowet liet struikelen. Van Dordt werd nipt gewonnen en in Enschede verraste GA Eagles. Niet met goed voetbal, maar wel met fortuin en de nipte zege. Misschien was dit dan weer de doorbraak van de impasse, zo hoopte Stegeman destijds. Maar Twente had gewoon pech en de Eagles raakten meer en meer hun flair kwijt, het systeem van Stegeman was ‘ontdekt’ en een plan B was er simpelweg niet. Altijd dezelfde jongens op het veld, die daarmee uitgeknepen werden als zoete sinaasappelen. De rest was niet goed genoeg riep de trainer dan, maar hij maakte ook niemand beter.

Oss speelde slim in Deventer en won, de magische Adelaarshorst raakte ook nog eens zijn kracht kwijt om een week later bij de jeugd van PSV volledig weggespeeld te worden. Het elftal wankelde duidelijk en af en toe kwam het spook van het seizoen er voor om de hoek kijken, want het spel werd steeds tammer. De jongens staken er nog wel veel energie in, maar de strategie werkte niet meer. De irritaties ontstonden, in het veld, maar ook richting de bank. Goede gesprekken volgden en het bracht een opleving.

Want koploper Den Bosch werd voor een groot deel zoek gespeeld in Deventer en ook RKC uit was een eitje, waardoor men met een hoopvol gevoel richting de zon vertrok waar de club overwinterde. Misschien dat de staf de groep weer van positieve energie kon voorzien, echter de herstart bij Roda was dramatisch, thuis tegen Almere op het nippertje en bij Cambuur uit pas goed nadat het met tien man kwam te staan. Want tactisch bleef het onveranderd en daarmee voorspelbaar voor vriend en vijand.

Henny Meijerink

Stegeman’ wissels werden ook in twijfel getrokken, nauwelijks grip op het duel kunnen krijgen, de spelvreugde leek verder weg dan ooit en de oefenmeester begon meer en meer te grommen. Had geen zin meer aan al die interviews na afloop en hield het allemaal heel kort. Ook vanuit de groep kwamen de eerste moppers over het autoritaire gedrag, maar de vuile was bleef verder keurig binnen. Twaalf tegentreffers in drie duels gaf aan dat het einde van de ‘magie Stegeman’ in zicht was, de ploeg schraapte op kwaliteit nog wel wat binnen, maar aan het kampioenschap hoefde niet meer gedacht te worden.

Maar die andere kandidaten lieten ook veel liggen, met name Sparta kreeg het maar niet op de rit, behalve tegen GA Eagles eind februari. Het angstig spelende elftal van Stegeman kreeg er met 6-1 van langs en Stegeman ging als een moederkip voor zijn groep staan; het lag allemaal aan hem, verklaarde de trainer. Nobel, maar wel het begin van een kentering. Stegeman had zich groen en geel geërgerd en had er totaal geen grip meer op, getuige de reacties na de duels die volgden. Meer en meer werd de schuld geparkeerd bij anderen, zoals de scheidsrechter. Maar ook meer nog zijn eigen team, de zwakke rest-selectie en soms werd het individu zelfs ten schande gezet.

Er werden hier en daar nog wel driepunters bij elkaar gesprokkeld, maar de amusementswaarde daalde en daarmee veelal ook de sfeer in de Adelaarshorst. De supporters maakten zich zorgen en probeerden acties op te zetten om het te doen laten kantelen. Maar de enige die daarvoor kan zorgen is de ploeg zelf. Thuis tegen Twente bleek het een maatje te klein en uit bij Dordrecht was de laatste fatsoenlijke overwinning. Niet vrij van geluk, maar wel een driepunter die de play-offs veiligstelde.

Want sindsdien ging het nog veel verder bergafwaarts en Stegeman maakte zich openbaar ook ernstig zorgen. Intern veranderden er diverse zaken, zo deed groot aandeelhouder Hans de Vroome plots het leeuwendeel van zijn aandelen van de hand aan de grote onbekende Kroes. Niet meer ‘club van het volk’, de macht komt in handen van iemand die een speeltje zocht. Vol goede bedoelingen natuurlijk, maar voor diverse mensen, zoals Martijn Hegeman, bleek er al snel geen plaats meer. Professioneel misschien, maar vrij ongebruikelijk aan de Vetkampstraat. Misschien is dat dan juist de verandering die voor een opmaat moet zorgen, vooralsnog bracht het onrust op de burelen aan Het Larenstein. Het seizoen kabbelde naar het einde, voor de ploeg had het er al op moeten zitten, de basisspelers waren doodmoe.

Uit bij Jong-Ajax zwalkt de Deventerploeg richting een kansloze nederlaag en in Oss probeert Stegeman niet alleen een ander systeem, maar ook plots andere spelers. Niet ééntje, maar bijna een heel elftal. De les was hard, het laatste beetje vorm en vertrouwen verdween volledig als sneeuw voor de zon, terwijl er juist naar een piek gewerkt moest worden. De slotwedstrijden tegen Den Bosch en RKC gingen eenvoudig verloren en de twee weken rust voor de uiteindelijke play-offs waren voor het basiselftal meer dan welkom.

In die periode spreekt Stegeman in Zwolle en wordt opnieuw gekriebeld. Met in het achterhoofd dat hij van niets iets had gebracht in Deventer, maar ook dat hij in de nieuwe bestuurlijke situatie minder te vertellen kreeg, hapte hij toe. Wederom een situatie waarbij er sportief louter winst gehaald kon worden gecombineerd met een vette opwaardering van het salaris. Dat voetballerij niets meer te maken heeft met sentimenten bewijst Stegeman binnen een jaar tijd.

De play-offs starten met een thuisduel tegen Den Bosch en weer is de verdediging de achilleshiel van het team. De Bosschenaren hebben eigenlijk niets te vertellen, maar zijn wel dodelijk effectief. Dan kan je dat aan de tegenstander toeschrijven, tenzij het je vaker overkomt. In het uitduel is de ploeg uit Deventer de tweede helft dominant en wint het in de dying seconds met een rake kopbal van Veldmate. Iedereen ontplofte, de gehele bank stond in het veld mee te feesten voor het uitvak, op één persoon na. Een foto toonde de euforie bij het doelpunt bij iedereen op de bank, alleen Stegeman speelde ijskonijn.

De eerste finalewedstrijd in Waalwijk was matig, RKC was het meest dominante en GA Eagles leek simpelweg niet te kunnen. Met in het achterhoofd dat voor het eerst een finale afgesloten kon worden in een eigen kolkende Adelaarshorst, was het tevredenheid troef met 0-0 als einduitslag. Het stadion aan de Vetkampstraat zat stampvol en de sfeer was adembenemend. Spanning, want er was nu echt iets te halen. Na een rampseizoen was er een eredivisietrainer gekomen die koos voor zijn oude jeugdliefde en lang streed hij mee om de titel. Het was als een jongensboek, alleen nu die laatste pagina nog.

Het bleek een nachtmerrie, want RKC bleek beter opgewassen tegen de spanning van deze kraker. Go Ahead Eagles speelde mat en onzeker, produceerde nauwelijks kansen en liet RKC pardoes tweemaal scoren, vooral door eigen toedoen. Een cadeautje vlak voor rust, zorgde voor een bak vertrouwen na de thee. Het team van Stegeman wist de 0-2 achterstand om te buigen naar een 3-2 voorsprong en diezelfde voorsprong kon eenvoudig uitgebreid worden. Echter dat verzuimde het elftal van Stegeman, dat dan altijd weer op een tegentreffer kan rekenen, want slechts 11 competitieduels hield het de nul.

Tot twee keer toe sleept het uitbundige Deventerpubliek de ploeg mee richting de eredivisie, maar het elftal is dan uiteindelijk niet slim genoeg. Niet goochem genoeg om de wedstrijd te ‘killen’, gewoon de kansen afmaken of simpelweg de tijd uit te spelen. Daarmee schenk je altijd een kans aan de tegenstander, dé les van het seizoen. Een keiharde want RKC slaat zes seconden voor tijd toe en promoveert. Stegeman wordt gesnapt door de camera’s met een smile van oorlelletje tot oorlelletje. Een lach waarvan mijn vrouw zei, die heeft iets te verbergen. Ik heb het genegeerd maar prikte wel in mijn laatste interview met Stegeman, of hij niet de rol van ‘manager’ meer uitgebreid had zien worden. Maar Stegeman, kort van stof, snibbig als altijd, wees het af.

Mijn teleurstelling was te groot om ook nog eens scherp te interviewen, ik ben dan teveel supporter om kritische vragen te stellen na afloop van zo’n wedstrijd. Een constatering waar ik mij niet voor schaam. Over schamen gesproken, op het einde van diezelfde avond liep de ‘echte Eagles man’ Stegeman doodleuk naar zijn staf en vertelde dat dit zijn laatste kunstje was; dat hij naar Zwolle vertrok. De woorden waarmee hij iedere Deventernaar in zwijm achterliet aan het begin van het seizoen, galmen na in de teleurgestelde breinen. Het ongeloof spatte uit de spelers groepsapp, zij vernamen het via de social media. Behalve dat de belofte werd verbroken, gebeurde er iets wat een echte Eagles fan, zoals hij zichzelf neerzette, eigenlijk niet zou doen. En als je het al doet, ga je dan doodleuk op de avond van dé teleurstelling het bekend maken?

Wat was John Stegeman aangedaan dat hij een dergelijke rancuneuze actie neerzette? Een vraag die nimmer beantwoord zal worden vrees ik. De echte supporter wil het al helemaal niet weten, op social media lieten zij zich niet onbetuigd. Het heeft te maken met een zelfbeeld, in combinatie met de drang naar macht. Maar als je plots niet meer op handen wordt gedragen omdat resultaten tegenvallen, de spelersgroep begint te sputteren en de buitenwacht verteld dat je niemand beter hebt gemaakt… Dan is een vette cheque het toetje en is Stegeman volgend jaar trainer in Zwolle.

In Deventer heeft men een uitdaging, het enige voordeel is dat er een berg extra geld vrijkomt dat niet iedere maand naar Epe overgemaakt hoeft te worden. Maar alle plannen waren gemaakt met die trainer, afspraken en ook spelersgesprekken. Momenteel staat er geen trainer en geen elftal. Op papier zijn we volledig terug bij af, met geen enkele garantie dat we kunnen bouwen vanaf dit punt. Een nieuwe trainer moet snel aangesteld worden én dan moet de spelersgroep nog geformeerd worden. Als men dat doet zonder medeweten van de trainer, krijg je daar weer belangenverstrengelingen, zo weten we uit het verleden.

Een bizar seizoen met eigenlijk een nasmaak die zuurder is dan het rampseizoen er voor. Die mogelijk nog pijnlijker was door de opeenstapeling van nare zaken. De supporter voelt zich belazerd, zit nog met de pijn van het verlies, maar moet wel de rug rechten. Met een seizoenkaartverkoop dat hoger is als ooit tevoren, is er een gegarandeerd budget wat zeker goede spelers moet kunnen opleveren. Met dit stadion en zijn achterban, is het verschil te maken in de onderhandelingen.

Nu moeten Bosvelt, Kroes en… de nieuwe trainer laten zien wat ze waard zijn. Geen makkelijke opgave, want die vijfde plek en de finalepositie in de play-offs zijn nu het uitgangspunt. Dat is een stuk minder eenvoudig dan de positie die ooit Stegeman had een jaar terug. De trainer kan het verschil maken, maar wat is eigenlijk het belang van een trainer…

Als eindredacteur sport bij Deventer Radio en televisie wil ik iedereen bedanken voor het lezen van onze artikelen, luisteren naar onze Sport Live uitzendingen en het volgen van het sportplatform @DRTVSPORT
Dat bedanken doe ik namens het gehele team, allemaal vrijwilligers die u constant weer op de hoogte willen brengen.
Fijne zomer!