Belcampo, wat in het Italiaans ‘mooi veld’ betekent, werd destijds door de Bathmense bevolking herdacht. Ton Schreurs vereeuwigde Belcampo met een bronzen beeldje. Dat kreeg plaats in die majestueuze boom.

Het pad naar de dorpskerk, naast zijn voormalige woning, is naar hem vernoemd. Een bordje in de Bathmense poëzieroute herinnert daar aan. Belcampo’s ‘nieuwe woning’ is niet meer. De boom is tot ontzetting van velen, recentelijk omgezaagd. Er rest slechts een stronk, tien centimeter hoog. Wat zand er over en de plaats van de toenmalige boom is onvindbaar. Het bordje uit de poëzieroute ligt er troosteloos naast, aldus Hans Schaap van de vereniging Bathmens Beeldende Kunst- en Kultuurkring.