Madurodam

‘Handen aan de vloer!’ roept Jouke de Haan door de zaal. Hij geeft voor de gelegenheid training aan het zitvolleybalteam van Avior. De dames van dames 1 mogen ook mee doen. Jouke de Haan is een fanatieke zitvolleybal trainer die graag het zitvolleybal binnen de verenigingen een impuls wil geven.

Mij is gevraagd om eens een keer te komen kijken. Sorry, het lijkt mij nogal suf. Maar wat is het eigenlijk? Zitvolleybal is een variant van de zaalsport volleybal.

Het wordt gespeeld op een speelveld van 6 bij 10 meter (kleiner dan het speelveld van zaalvolleybal dat 9 bij 18 meter meet), in tweeën gedeeld door een net. Dit net heeft een hoogte van 115 centimeter voor de heren en 105 centimeter bij de dames. De twee teams bestaan ieder uit zes spelers.

De spelregels zijn grotendeels gelijk aan zaalvolleybal met een heel belangrijke toevoeging: een speler moet tijdens het spelen van de bal contact hebben met de vloer met het zitvlak of enig deel van de romp. Hierdoor is dit spel bij uitstek geschikt voor mensen met een beperking aan een of beide benen. Zitvolleybal mag in Nederland door iedereen gespeeld worden.

‘Je moet niet ieniemienie gaan spelen hoor. Het is geen Madurodam!’ Jouke probeert de fijne kneepjes aan de dames te leren. Het is een mooi schouwspel en ik zie veel lachende gezichten. Het is een heel dynamisch en snel spelletje. Het reactievermogen wordt flink op de proef gesteld, waardoor het ook op je lachspieren werkt. Bij de aanval mag je niet met je billen van de grond afkomen. In vakterm is dat liften. Er wordt nogal gelift, dames! Ze moeten een beetje inkomen maar naar mate de setjes vorderen, krijgen ze er steeds meer vat op.

Het bewegen/schuiven naar de bal is een onhandige bijkomstigheid vooral als je lange benen hebt. Ik vraag me ook af hoe je nu samen een punt moet vieren. Ik zie dat de dames ook een beetje ontheemd naar elkaar kijken. Om nu bij elke gescoorde bal naar elkaar toe te schuiven en de benen in elkaar te vlechten om te yellen, lijkt me onbegonnen werk. Persoonlijk vind ik het wel een belangrijk onderdeel van teamsport…. punt van aandacht dus!

Als ik na de training weer richting auto loop, voel ik een soort van aangename enthousiaste hoop opkomen. Het is niet suf, juist erg grappig, dynamisch en snel. En er is een leven na volleybal… namelijk zitvolleybal! Misschien ga ik toch eens op een donderdagavond mee doen.. ?

P.S. Aan de volleybaljongens van Avior. Ik hoorde dus van Jouke dat het Duitse nationale volleybalteam zit volleybal in elke training hebben gespeeld en vervolgens Europees Kampioen werden. Is dat misschien en tip voor jullie? Ik zag namelijk afgelopen zaterdag dat jullie met 3-1 verloren van Sneek. En zelfs het enthousiasme waar ik zo van gecharmeerd was, ver te zoeken was. Hang on in there, guys!

Wie is Mieke Sprenkelder? Geboren op 10 maart 1980. Heeft gevolleybald op eerste en tweede divisie niveau bij Sparta, Devolco ’88, Hevo en SVS. Nu spelend in dames 2 bij Avior.