Bruno, onze missing link

Vroeger, in de Broederenstraat, had je een zaak met louter spijkerbroeken, Jo-Jo Jeans. Het zat vlakbij een speelgoedzaak waar je Playmobil kon kopen, dus het was een vrij spannend stukje Deventer voor een jongen van nog geen tien. Jo-Jo Jeans was immers van Jo Körver en Jo Körver was lid van de befaamde voorhoede Körver-Van Kooten-Groeneweg. Andere tijden.

Ooit, zulke dingen vergeet je nooit meer, speelde Go Ahead Eagles in de Alkmaarder Hout tegen regerend landskampioen AZ’67. Een doordeweeks duel en dus galmde Langs de Lijn door Deventer. Het commentaar was van Henk Kok en ik durfde niet zo goed te luisteren, want het AZ van toen was vrij onoverwinnelijk en als de Adelaars de IJssel over staken, verbleekten ze nogal eens. Zo niet die avond. Met rode konen van opwinding luisterde ik naar de overslaande stem van de normaal zo nuchtere Groninger Kok. Er was een sensatie in de maak, Go Ahead speelde weergaloos en Jo Körver was die avond niet te houden. De razendsnelle Limburger liep de Alkmaarder defensie volledig aan gort, scoorde, gaf een assist en stond aan de basis van een onwaarschijnlijke 1-3. We hadden gewonnen van het beste elftal van Nederland, ik kon er niet van slapen en Jo Körver was een held.

Diezelfde held was onlangs Match Legend en zo’n man mag dan altijd the Man of the Match kiezen. Een lugubere taak, want soms verlies je met 0-3 en dan moet je toch iemand van roodgeel een gratis bezoek voor de sauna bezorgen, daar wordt niemand vrolijk van. Spelers die net hebben verloren willen het liefst de kleedkamer in en alles en iedereen vervloeken, een potje huilen of met een noodgang naar huis en dan zeker niet poseren met een ook niet zo’n blije sponsor en een zich ongemakkelijk voelende Match Legend die er ook niks aan kan doen.

Enfin. Jo had mazzel, want we wonnen terecht en met mooi voetbal van MVV. De beste man van het veld was Paco van Moorsel, maar Jo-Jo koos voor Istvan Bakx, ook best te billijken, die had een knappe eerste helft gespeeld. Toch begreep ik er niets van. Ik gun Bakx, ook een favoriet van mezelf, alleen maar mooie dingen, alleen: deze avond had een verhaal en dat droeg maar één naam: Bruno Andrade. De hele avond voelde je hoe bijzonder de wending in het leven van de Braziliaanse linksbuiten was en dat juist hij met een prachtige goal de ban brak maakte zijn eerste basisplaats van het seizoen extra romantisch.

Andrade is een exoot. Een aardige, intelligente jongen met trots in zijn aderen, te lang geplaagd door blessures en twijfel. Kwam het ooit nog wel goed? Ging hij ooit nog schitteren? Wat moest er gebeuren om weer in de spotlights terug te keren? Eerst mocht Dzepar het proberen op zijn plek, toen Van Moorsel, later zelfs Langedijk, wanneer zou Bruno, de beste man voor de job, bevrijd van pijn en teleurstelling, zijn ketenen af kunnen werpen? Heel soms maakte hij wat minuten en nee, dat was niet bepaald overtuigend, maar ineens was Stegeman er klaar voor: Andrade als de ontbrekende elfde man.

Even tussen haakjes: ik maakte me voor de wedstrijd tegen MVV voor het eerst zorgen over dit Go Ahead. Hoewel ik de enige was die voor dit seizoen Go Ahead tipte als titelkandidaat (jajaja, die weddenschap lijkt verloren) en grenzeloos veel vertrouwen heb in Stegeman, Bosvelt, De Vroome en de kern van deze selectie, begon ik meer en meer te vrezen dat je het met tien volwaardige spelers uiteindelijk allemaal net niet redt. En omdat er altijd wel iemand geschorst of geblesseerd is en soms zelfs twee tegelijk, speelden we na de winterstop te vaak met tien man, dat was mijn gevoel. Maar toen was daar Bruno.

Dat hele sentiment ging blijkbaar aan Jo-Jo voorbij. Juist aan hem, toch ook een flankspeler, in zijn tijd even vaak verguisd (want hij liep in al zijn ijver zichzelf nogal eens voorbij) als bejubeld (want Körver was ongekend snel, schoot hard en schonk Van Kooten menige bruikbare voorzet). Toen Rob de Jong, onze ideale stadionspeaker met zijn prachtige stem, ons ging verblijden met de onthulling wie de Man of the Match was, haalden wij op de tribune al de schouders op. Ja, hallo, dat kon er maar één zijn en dat was Bruno.

Daarom, bedankt Jo-Jo, moest ik deze column schrijven en alle licht op onze Braziliaan werpen. Omdat Bruno Andrade al twee wedstrijden het vuur opnieuw heeft aangestoken. Twee keer meegedaan en twee keer de wedstrijd beslist. Dankzij hem zes ongelooflijk belangrijke punten verder, want de play offs en zelfs de eerste vijf lijken meer en meer zeker. Maar veel belangrijker: mijn geloof in een happy end is terug. We hebben er straks wel degelijk elf. Die het kunnen, die het willen, die er voor gaan. Van de eerste tien wist ik het wel, maar oh, wat lekker, de missing link is gevonden. Bruno Andrade heeft de puzzel compleet gemaakt. Laat hem dan maar in de finale van de play offs alsnog Man of the Match zijn….

Robert Heukels

WIE IS ROBERT HEUKELS?

Robert Heukels (1969) werd geboren in het St. Jozef ziekenhuis, bijna op de middenstip van de Adelaarshorst. Zijn oma breide jarenlang sjaals in de kleuren van juweel. Vanaf 1992 zette hij zich in voor de club, met als hoogtepunt de functie van teammanager onder Foeke Booy en Dennis Demmers. In het dagelijkse leven is hij hoofdredacteur van het magazine WENDY en vader van vier….