Paco

Het was een gure avond en daar zaten we, op de krakende tribune. Wind, regen, Telstar-Go Ahead Eagles, seizoen 2017/2018. Wij waren dolende en de jongens van Mike Snoei hadden er erg veel zin in. Vooraf had good old Joop Brand me al gewaarschuwd. Dat Telstar had een verdomd goeie ploeg en of ik even op wilde letten hoe die spits, Novakovich, speelde en ook die Osman scheen geweldig te kunnen voetballen. Joop Brand, in de jaren zeventig de beste trainer die Go Ahead in decennia had, kan mijn grootvader zijn, maar zijn liefde voor het spel was, zo bleek die avond maar weer eens ten overvloede, nog altijd van een blij kind. Pieter de Waard, de flamboyante voorzitter van Telstar, bleef achter toen wij, Joop, onze voorzitter Edwin Lugt en ik, de tribune opzochten. Pieter was te zenuwachtig om live naar het duel te kunnen kijken en bleef bij de koffie. Een wonderlijke man, met een modieuze bril en een even schitterend als krankzinnig pak aan en daaronder schoenen waar Johan Derksen jaloers op zou zijn, meer een popster dan een voetbalman, maar in alles ademde hij Telstar: leuk, net even anders.

Enfin, het eerste kwartier heb ik Edwin Lugt tot in den treure lastig zitten vallen met mijn verwondering over de ruimte die de nummer 10 van Telstar kreeg van onze jongens. Dat deed die nummer 10 slim, hij rende, liet zich dan zakken en stond steeds helemaal vrij. Onze Italiaanse wonderboy Beltrame keek er van een afstandje naar en vond het helemaal prima zo en alleen Sjoerd Overgoor liep zich bij ons net zo in het zweet als al die leuke voetballers van Telstar. Voor de rest waren we nogal apathisch en angstig en zag je al die jongens van roodgeel denken: hoe zit dat toch met dat zone-voetbal?

Enfin, die nummer 10. Lugt werd gek van me, want ik begon nu aan te kondigen dat het niet anders kon of deze jongen ging zo meteen scoren en de wedstrijd beslissen. Dat is natuurlijk heel irritant, had ik niet moeten doen, maar helaas gebeurde precies wat ik zei en leidde die nummer 10 Telstar met een fantastische goal en met veel elan naar een meer dan verdiende 3-1 zege. Het had evengoed 8-1 kunnen zijn, maar wij hadden Sonny Stevens.

Joop Brand heeft die avond ongeveer 324 keer ‘zie je wel, goed ploegje hè, Telstar!’ tegen me gezegd, maar hoewel hij meer dan gelijk had, hallo zeg, ik ben van en voor Kowet en ik ging dus ongelooflijk chagrijnig naar huis, me afvragend waarom die nummer 10 niet bij ons speelde. Toen ik –andere slechte eigenschap van me- dat tegen iedereen binnen de club ventileerde, hoorde ik tot mijn stomme verbazing dat Jerdy Schouten wel degelijk in beeld was geweest, maar dat hij op de een of andere manier niet was gekomen. Inmiddels praatten alle analisten hem richting top-3 en is hij de beste man van Excelsior, zoals Daniel Crowley de beste man van Willem II is.

Zo gaan die dingen soms en dan valt het echt niet mee dat je geboren bent met roodgeel bloed. We hebben nu eenmaal minder middelen en het scouten wilde tot voor dit seizoen niet bepaald vlotten. Scouten en een selectie knap samenstellen, daar heb je nu eenmaal kennersogen voor nodig, de ogen van mannen als Boerebach, Overmars en gelukkig nu ook Bosvelt. Die zien het, die vallen op details, karakter, hebben ervaring. Joop Brand had even wat geholpen bij Telstar en wat een oogst: Osman, Novakovich, Schouten, drie parels die allemaal richting Eredivisie gingen.

Jaren geleden deelden Marc Overmars, toen nog bij Go Ahead werkzaam, en ik één grote wens. Paco van Moorsel halen. Toen nog piepjong, maar we zagen het zo voor ons: Van Moorsel was de gedroomde Eagle. Zoals hij bij Den Bosch door de linies sloop, scoorde tikte, versnelde, dat was iets wat je zelden in de Jupiler League zag. Helaas letten meer mensen op en Paco ging uiteraard naar de Eredivisie, FC Groningen, daar konden we niet tegenop. Groter podium, grotere portemonnee, meer perspectief.

Mijn hart maakte een sprongetje toen afgelopen zomer Paco na al die jaren en een lange rondreis door de subtop van het voetbal eindelijk een Eagle werd. Het bevestigde mijn goede gevoel bij Stegeman en Bosvelt. Die ook al slim Bakx en Van der Venne hadden gehaald, zagen dat Bosz een uitzonderlijk goed opbouwende libero was, nu ja, ik kan alle namen wel noemen, want steeds als er een nieuwe speler kwam, dacht ik: goed gezien, slim gescout, in de geest van Joop Brand. Gasten met een goeie kop, een goed hart én gasten die kunnen voetballen, kom er maar eens op als je bijna niks kunt uitgeven.

Paco was de kers op de taart. Met hem zag ik het echt zitten en dat ie aanvankelijk niet eens basisspeler was, ach, eerst maar eens fit worden en never change a winning team. Toen dat team blessures, schorsingen, vermoeidheid begon te voelen, kwam Paco er natuurlijk gewoon in en nu staat hij overal en nergens. Dan weer spits, dan weer op tien, dan weer aan de zijkant voorin, dan weer op het midden. Ik zie ook wel dat hij inmiddels wat ouder is geworden, er ietwat roest op zit, maar hoe hij tussen de linies sluipt, altijd aanspeelbaar is, vrijwel alle duels wint, kaatst, beweegt, ruimte creëert, combineert: het is het spel van de meester. Natuurlijk, als spits scoort hij te weinig, maar hij maakt de anderen beter en met al zijn loopacties en technisch perfecte passes en tikjes tussendoor showt hij volop zijn intelligentie. Altijd precies daar waar hij moet zijn, dat kunnen er maar heel weinig.

De pijn van het nooit komen van Schouten en het niet doorgaan van de vurig gehoopte rentree van Crowley (Foeke haalde hem wel, naar Cambuur…) is weg. Paco is er. En iedere liefhebber, iedere kenner ziet hoe fijn dat is. Hoewel, soms zie ik de rapportcijfers in de krant en dan schud ik mijn hoofd. Paco wordt enkel beoordeeld op direct rendement blijkbaar en grossiert in 5,5jes. Tja. Je moet wel willen zien dat Paco het meest moeilijke er zo eenvoudig uit laat zien. Let maar eens een paar minuutjes alleen op hem. En geniet. En weet dat we met Paco nog altijd het verschil kunnen maken. Vrijdag NEC. Wie deed het ook al weer in Nijmegen? Juist. En hoe? Juist…. Forza Paco!

Robert Heukels

WIE IS ROBERT HEUKELS?

Robert Heukels (1969) werd geboren in het St. Jozef ziekenhuis, bijna op de middenstip van de Adelaarshorst. Zijn oma breide jarenlang sjaals in de kleuren van juweel. Vanaf 1992 zette hij zich in voor de club, met als hoogtepunt de functie van teammanager onder Foeke Booy en Dennis Demmers. In het dagelijkse leven is hij hoofdredacteur van het magazine WENDY en vader van vier….