Zoemen

Ik heb gisteren met enkele leden van het kerkbestuur gezoemd.

Gezoemd, niet gezoend, maar gezoemd, met een driepoot.

Ik zag dat met enige klem,

Want voor je het weet krijg je er praat van. ‘Heb je gehoord met wie de dominee nou weer heeft gezoend?’.

 

Zoemen dus.

Mijn vergaderagenda wordt deze dagen gevuld met communicatiemiddelen waar ik voorheen amper van had gehoord.

Zoemen, Skypen, Google Meet, Jitsi en Facetime, en ik doe het allemaal van harte.

Van harte, omdat het fijn is mensen te treffen die je anders in dit vreemde tijdsgewricht helemaal niet kunt treffen.

Het is een uitkomst.

 

Natuurlijk, het heeft ook z’n beperkingen.

Zeker als het voor het eerst is lopen mensen tegen allerlei problemen op.

Soms krijg je alleen de naam van een deelnemer in beeld, soms hoor je zijn of haar stem, maar zie je de ander niet.

Soms zie je die ander wel maar komt er van horen niks terecht.

En dan heb je nog de echo als iedereen zijn microfoon open heeft staan, huisgenoten die door het beeld heenlopen of een hond die ineens bij iemand op schoot springt.

Nog niet meegemaakt, maar wel van gehoord: kleine kinderen die een vergadering komen verstoren of een kop koffie die over de laptop wordt gegooid.

Wel meegemaakt: geskyped via mijn telefoon, blijkbaar buiten mijn internetbundel, waarvoor de telefoonprovider me een klein kapitaal in rekening bracht.

Beperkingen dus. Maar toch. Fijn dat het kan. Fijn dat je mensen zo kunt ontmoeten.

 

Dat geldt ook voor de kerkdiensten.

De Dorpskerk in Diepenveen is sinds de lockdown voor kerkdiensten gesloten.

We werken op het moment heel plezierig samen met de Protestantse Kerk in Deventer om diensten in de Lebuinus te verzorgen.

Vanuit de Lebuinus, moet ik zeggen, want in de kerk zelf is maar een handjevol mensen aanwezig – ieder met zijn eigen taak – terwijl de gemeente thuis achter de buis zit.

Of achter het computerscherm.

Nooit gedacht dat ik ooit nog eens een televisiedominee zou worden.

Maar ook dat is fijn.

Fijn om op die manier contact te houden.

Fijn om zo samen kerk te kunnen zijn.

 

En tegelijkertijd ervaar je ook daar de beperkingen.

Wat verlangen we er allemaal naar om elkaar weer in levende lijve te ontmoeten,

Om samen de zondag te vieren!

Komende zondag is het Pinksteren.

Ook dan mag ik samen met mijn collega’s Saar en Ingrid voorgaan in de Lebuinus.

Gek is het wel.

Juist met Pinksteren denk je aan vrolijke diensten waarin de Geest bezongen en beleefd wordt.

Waarin je iets ervaart van die Pinkstervreugde van het allereerste uur.

Hoewel ook dat Pinkstervuur van die allereerste Pinksterzondag enige relativering behoeft.

Ja, natuurlijk, er was na de angst, na de rouw een uitbarsting van vreugde.

De deuren gingen open, mensen gingen de straat op om geestdriftig hun verhaal te vertellen.

Maar tegelijkertijd was het gevaar niet geweken.

Was de angst niet weg. Was het verdriet niet verdwenen.

Het waren voorzichtige stappen in een nieuw verworven vrijheid, aarzelend, zoekend, en soms met de moed der wanhoop.

 

Iets daarvan ervaar ik nu ook.

We gaan uit de lockdown, er zijn steeds meer dingen die kunnen en mogen.

Dat geldt ook voor de kerkdiensten.

Het mag weer.

Zij het met de nodige beperkingen.

Met de nodige voorzichtigheid.

Als kerken gaan we daar uitermate zorgvuldig mee om.

Het is niet zo dat het hek nu van de dam is en de kerken nu weer volstromen en we uitbundig gaan zingen en zo,

Nee, het gaat heel voorzichtig, stap voor stap.

Vreugde komt nooit in plaats van verantwoordelijkheid.

Het wordt Pinksteren, ja, er komt beweging in, maar die beweging is stapvoets.

De Geest roept niet

 

Alleen op tot vreugde en uitbundigheid, maar zeker ook tot verantwoordelijkheid en ingetogenheid.

Voor jezelf, voor de ander, voor de samenleving.

‘Zullen we elkaar de volgende vergadering maar weer in levende lijve ontmoeten?’, zei één van de deelnemers zo tegen het einde van de vergadering.

‘Dat mag nou toch weer?’.

‘Laten we het dan maar buiten doen’, zei een ander.

‘In de tuin van de dominee.

Daar kunnen we tenminste anderhalve meter van elkaar zitten’.

Daar kon iedereen zich in vinden.

Zoals ik zei: het was goed om elkaar via Zoom te ontmoeten.

Maar ach, wat verlangen we ernaar om elkaar ook in het echt te zien en te horen.

Zonder technische beperkingen.

Zonder volumeknop die je open of juist dicht moet draaien.

Zonder koffie die over het toetsenbord kan vallen.

Zonder de hond die op je schoot springt.

Gewoon, in het echt.

Van aangezicht tot aangezicht.

We zien er naar uit!

Ik wens u een fijn en gezegend Pinksteren toe!

Geschreven door dominee Henk Spit van de Protestantse Dorpskerk Diepenveen.