COLUMN15

e l v i r a  s a l e t

The smile on your face!

Lieve Erik,

Hou je vast Erik, heb jij ook wel eens dat je denkt ‘waarom overkomt mij dat’! Zie je verschrikte gezicht voor me, nee er is niks met mij gebeurd. Zie je nu glimlachen, ‘waar komt ze nou mee’…
Ga even terug in de tijd, vorig jaar. Nou ja vorig jaar klinkt wel heel ver weg. De laatste twee weken van het jaar 2019 kan er veel gebeuren. Ik denk dat je nieuwsgierigheid wel gewekt is. Wij gingen op trainingskamp naar Collalbo, om precies te zijn een dag na het NK Sprint voor Junioren, maandag 16 december stapten wij het vliegtuig in naar Innsbruck. Terwijl ik door de lucht zweef op weg naar Italië denk ik terug aan het NK weekend in Alkmaar, dat begon helaas niet geheel met de victorie de eerste dag! Wel veel podiumplekken, goud op de eerste 500 mtr. voor Sebas Diniz én goud op de eerste 1000 mtr. voor Kai in ’t Veld. Diniz was de eerste dag niet geheel ‘wakker’ op zijn eerste 1000 mtr. Had veel aan zijn hoofd, een verplicht trainingskamp in januari 2020 met ‘TeamNL’ wederom naar Collalbo. “Hoe doe ik dat allemaal”, maalde door zijn hoofd, Veel reizen en ook veel schooldagen missen, hij zit in zijn eindexamenjaar.

In de tweede week van 2020 rijdt hij in St. Moritz de 500 mtr. en 1500 mtr. op de Jeugd Olympische Spelen. Met nog drie andere rijders, waarvan hij de enige is, met alle respect naar de anderen, die echt hard rijdt op de 500 mtr., een verschil van ruim twee tot vijf seconden met de andere drie. Daar wil hij ook voor goud gaan. De weg er naar toe daarover later, anders kan je mij denk ik echt niet meer volgen.

Terug naar de tweede dag van het NK Sprint in Alkmaar. Die dag kon ik bij Sebas zijn ‘hersenspinsels’ gelukkig weghalen na zijn tweede 500 mtr. waarop hij met 0.08 verschil geen goud maar het zilver omgehangen kreeg. Hij was weer fris, geen gepieker meer maar hard rijden. Dat deed hij en pakte gelijk goud maar nu op de tweede 1000 mtr. Ik kon niet meer stoppen met lachen toen hij over de finish kwam, hij zelf ook niet. Helaas net niet genoeg om zijn eerste 1000 mtr. goed te maken, maar wel mooi het goud op die tweede 1000 mtr. Kai in ’t Veld pakte heel netjes het brons op de tweede 1000 mtr. Eindklassement NK: twee podiumplekken: Diniz zilver en In ’t Veld brons.

Ik hoor dat wij gaan landen, jee dat is snel gegaan denk ik nog. Veel wind bij de landing, er is er één mee in de staf die nog nooit gevlogen heeft. Ik zie haar bezorgd kijken naar mij, ik lach ‘joh niks aan de hand, dat gebeurt hier vaker tussen de bergen’ zeg ik ter geruststelling. Met flink geraas van de motoren en een redelijke klap staan wij weer op de grond. Het laatste stuk met een taxibus en voor je weet sta je in Collalbo. Tenminste dat dacht ik op dat moment… Gaat die chauffeur (een Griek) ineens de snelweg af, ik zeg tegen hem: “This is the wrong way!”
“No, the right way”, antwoord hij en toen begon de ellende. Voor dat ik ook maar iets eraan kon doen gingen wij aan de verkeerde kant de berg op naar Collalbo. En als ik zeg verkeerd, nou Erik dan is het echt verkeerd. Een heel smal weggetje dat in de zomer al behoorlijk vervelend is, laat staan met sneeuw en ijs. De bus glibbert naar boven. Iedereen roept: “Eelvira dit is toch niet de goeie weg.” Degene die voor het eerst uit haar eerste vliegtrip stapte en net weer een beetje daarvan bijgekomen is, trekt echt wit weg. Niks aan de hand, bluf ik tegen iedereen, gaat goed. Ik denk: “Shit, dit gaat helemaal niet goed.” Gelukkig kan die maffe Griek wel goed rijden. Ik tel de haarspeld-bochten zonder vangrail en denk nog twee bochten te gaan, gaat goed komen… Doemt er uit het niets, het is inmiddels donker, een hele smalle opening tussen twee huisjes en een kapelletje op. De bus kan er net tussendoor, daarna hebben wij het ergste gehad, denk ik. Niet wetend dat het ergste nog moet komen…

Wij zijn inmiddels boven in het appartementencomplex en zien de ijsbaan in het avondlicht adembenemend schitteren. Ik kan elk jaar dat ik er kom weer genieten van dat moment, het blijft fascinerend en speciaal. Iedereen is druk bezig uit te pakken. Komt er opeens een rijder binnen rennen; er is één van de rijders niet goed geworden, verschrikkelijke buikpijn. Ik ren naar boven. In eerste instantie blijkt dat hij de hele dag niet gegeten heeft, vergeten zegt hij!!! Was ook naar geworden van de busreis. Dan denk je eerst de combinatie van beiden. Op een gegeven moment wordt de pijn zo erg dat ik het niet meer vertrouw…

Ik ben onderweg in een ambulance de berg af, de rijder ligt te kronkelen van de pijn in zijn buik. Die Italianen kunnen hard rijden maar het gaat voor mijn gevoel niet hard genoeg, opeens stoppen wij. Wat blijkt, halverwege komt vanuit het ziekenhuis in Bolzano de noodarts de berg op gereden. Bizar, wij stoppen en wachten, en wachten… Een half uur later zijn wij in het ziekenhuis beland in Bolzano. Middeleeuwse toestanden, je ligt in een wachtruimte met veel brancards met zieke mensen, zelfs zwervers die hun roes uit liggen te slapen…
Nacht aan het infuus, ik zit op een houtenbankje ernaast, foto’s gemaakt, bloed geprikt niks geks gevonden.

‘s Morgens om vijf uur hoor ik plotseling een enorm hard ronkend geluid. Ik denk ‘lijkt wel een Zamboni die hier binnen komt rijden’, blijkt het een schoonmaker op een soort van ‘dweilmachine’ die de wachtruimtes gaat schoonmaken. Hij crosst ‘gewoon’ tussen de brancards door. Ik kan er niks aan doen, maar moet er om lachen. Het kan allemaal hier, dan denk je ‘wat hebben wij het goed in Nederland met onze gezondheidszorg’, misschien wel te goed, dat wij dat niet meer waarderen. Een paar uur later mag het infuus eruit, er zit weer een lach op zijn gezicht en wij kunnen de berg op rijden naar Collalbo. Waarschijnlijk door de combinatie niet eten en z’n bizarre busreis, onschuldige maar wel helse buikpijn gehad. Daarna een goed trainingskamp gedraaid, het weer was niet helemaal top, wel alle ijstrainingen kunnen doen, helaas niet alle fietstrainingen buiten.

Terug in Nederland afgelopen weekend NK Afstanden, het was fantastisch. Wat een niveau, luchtdruk 1040 maar wat werd er hard gereden door de toppers. Geweldige spannende strijd bij de mannen, maar ook in het vrouwenveld werd er heel hard gereden. Daar tussen in stonden ook een aantal junioren A1. Daar sta je dan als jonkie respectievelijk 17 en 18 jaar in een ‘kolkend’ Thialf, hoe gaaf is dat. Prachtig om te zien, de snelste junior A van de dag in het snelle veld is Sebas Diniz. Hij rijdt zijn eerste 35er op de 500 mtr., 35.89 die later bijgesteld werd op 35.90. De blijdschap en de lach op zijn gezicht spreekt voor zich. In ’t Veld rijdt een 1.11.51, op de 1000 mtr. ook de snelste junior A, hij slaat de 1.12. gewoon over, ook hier de ontlading, “The smile on your face…!”

Laat het nieuwe jaar maar komen Erik, een gelukkig en sportief nieuwjaar gewenst voor jou en de jouwen.