COLUMN 5

e l v i r a s a l e t

Schaats, train, vecht, huil, lach en bewonder!

Lieve Erik,

De zon schijnt volop en het schaatsseizoen is nog niet ten einde. Ik zit lekker in het zonnetje en denk terug aan 26 februari 1986, om deze tijd werd het net licht en ik rijd mijn tweede Elfstedentocht die dag, fantastisch…….. het wordt weer een dag van een lach voor mij, voor velen een dag om te huilen omdat zij niet lid zijn van de Friesche Elf Steden kunnen zij enkel genieten voor de TV of langs de kant van de Elfstedenroute. Vandaag wordt het 20 gr! Bizar, 33 jaar geleden lag de temperatuur waarden op 26 februari 1986 tussen -10.4 °C en -0.2 °C en was het gemiddeld -5.8 °C. Er was 9,1 uur zonneschijn (86%). Hoezo geen opwarming van de aarde! Denk ook in het zonnetje, aan de zon tijdens het WK Junioren 2019 in Baselga di Piné…..Terug naar het heden. Voor een aantal is het seizoen heel lang en dat zie je ook terug in de prestaties, een aantal kan het seizoen niet lang genoeg zijn, ook dat zie je aan de prestaties. De afgelopen weken werd er nog getraind, door de één wat harder dan de ander.

Voor Mika van Essen was het een rollercoaster van wedstrijden maar ook een gevecht met emoties. Op het WK Junioren 2019 in Baselga di Piné Italië zou het allemaal moeten samen vallen, het laatste jaar als junior. Nou het viel inderdaad samen, maar wel ‘iets’ anders dan wij gehoopt hadden. Het was mooi weer, Baselga ligt prachtig tegen de zuidkant van de Dolomieten. De idylle werd ruw verstoord, en ja daar zit ik dan achter ‘de livestream’ in Hattem, zie beelden die je niet wilt zien, een vallende Van Essen! Een behoorlijke klap, gelukkig hij staat weer op. Je spoelt de beelden keer op keer terug, Mika is nog op het ijs, terwijl ik dit doe! Je ziet de vertwijfeling op zijn gezicht. Het was een beste klap in de boarding, nou ja boarding kan je het eigenlijk niet noemen. Later hoorde ik dat er al twee rijders naar het ziekenhuis zijn afgevoerd, eentje sloeg er gewoon over heen tijdens een training en een ander kwam er zo rot in en stond niet meer op! Voor je gevoel duurt het eeuwen voordat hij het ijs afstapt.

Gelukkig krijg ik hem vrij snel aan de lijn, eerste vraag ‘heb je er wat aan overgehouden’? ‘Nee, alleen mijn binnenband waarschijnlijk iets opgerekt volgens de Fysio.’ Gelukkig, ‘wat ging er mis’, zover ik het kon zien eigenlijk niks’! Misschien te kort de bocht in, vraag ik, was moeilijk te zien op de beelden. ‘Nee’ krijg ik als antwoord ‘ging er goed in, voordat ik het wist, gleed mijn schaats weg’. Na later bleek, een scheur in het ijs. Domme pech, maar een pech dat je in een WK niet wilt tegenkomen. ‘Kop leeg maken en weer door, morgen is er weer een dag voor de 1000 mtr, dan moet het daar maar op gebeuren’ zeg ik tegen hem. ‘Niet in blijven hangen, je mag er best om janken, teleurgesteld zijn, maar het is wat het is, door dus’! ‘s Avonds nog even gebeld, binnenband voelt hij nog wel iets bij het traplopen, morgen maar zien op het ijs bij de wedstrijdvoorbereiding.

De volgende dag breekt aan, het zonnetje schijnt weer, wedstrijdvoorbereiding gaat goed, hij rijdt weer hard door de bocht waar hij onderuit ging. Met bewondering bekijk ik de beelden die ik via de App krijg. Gewoon er weer hard door heen, that’s the spirit. MAAR DAN twee uur later wordt de ‘droom’ voor goud voor Mika wederom hard verstoord, ik kijk en kijk en geloof niet wat ik zie, sterker nog ik wil het niet geloven, die laptop door de kamer gooien, nee Erik, dat heb ik niet gedaan, kon wel janken, ook dat heb ik niet gedaan, nou ja een beetje….. alle emoties komen voor hem (later) maar ook voor mij samen in dat ene beeld. De start gaat verschrikkelijk mis, eerste pas goed tweede pas goed, de derde heel erg fout, zo fout dat hij bijna tegen de grond slaat, weet op wonderbaarlijke wijze nog iets te corrigeren, draait om zijn as, springt om, landt met twee schaatsen weer op het ijs en pakt de wedstrijd weer op. Je ziet een gevecht op het ijs, huilen en bewondering volgen zich op.

Mika weet dat het podium kansloos is en toch rijdt hij door en haalt nog een tijd waar junioren in Nederland blij mee zouden zijn. Wat dan volgt is heel moeilijk, ik zit 1200 km bij hem vandaan en ken hem als trainer/coach het beste en je weet wat er dan door hem heen gaat, dan wachten tot je weer contact hebt. De radeloosheid spat door de telefoon, je kunt nooit zeker zijn dat je goud had gewonnen, maar een podium plek was reëel geweest. Dat doet pijn, heel veel pijn en wat zeg je dan tegen een rijder die zo gemotiveerd het WK in ging. Dom pech daar kom je niet mee weg nu, Ik heb hem die dag ook weer twee keer gesproken en het is gelukt hem te laten inzien dat dit te maken had met heel graag en heel hard willen openen op de het eerste stuk van de 1000 mtr. Daar ging het mis, enkel alleen daar, te graag willen…..

Zit nog steeds heerlijk in de zon, denk terug aan een vrijdagmiddag dat ik het schaatscafé op de ijsbaan binnen loop. Janine van de Beld en Dyane Ribbink, beiden van IJsclub Sportief OOST, zitten aan een tafeltje plannen te beraden voor een topper uit hun cluppie. Zo leuk dat deze twee eventjes op een achternamiddag alle radertjes in beweging zetten voor een prachtige huldiging voor de Wereldkampioen op de 1500 mtr Thomas Krol. Groot is mijn bewondering voor Thomas, even in Inzell de hele wereldtop naar huis rijden. Een jarenlang ‘gevecht’ met ijs en trainingen maar ook emoties komen in deze 1500 mtr samen. En een feest werd het op IJsbaan De Scheg in samenwerking met het Sportbedrijf Deventer, zijn moeder en zijn zus, veel bewonderaars, de burgemeester, de directeur van de ijsbaan én veel jeugd. Geweldig om te zien. Een ontroerde Thomas bij zijn huldiging, over het ijs met in zijn kielzog veel aankomende talenten van De Scheg. Krol had bedacht dat hij het toch ook wel heel mooi zou vinden om op zijn ‘oude’ thuisbaan aan de wand te komen hangen tussen al die toppers. Dat is nu gelukt, zei hij lachend.

Terug naar Baselga di Piné, dag drie van het WK, Mika moet als eerste man starten op de TeamSprint samen met Scheperkamp (ronde 2) en Botman (ronde 3). De TeamSprint is een nieuw onderdeel binnen de schaatssport, er wordt gestart met drie rijders en elke ronde valt er één rijder af, de laatste man finisht.

Ik heb de vorige avond Mika niet meer gebeld, stuurde hem een app: ‘denk dat je vandaag genoeg gepraat hebt. Ga er vanuit dat het weer op z’n plek zit, blijft wrang maar helaas het is zoals het is! Morgen kop rustig houden en doen waar je ECHT GOED IN BENT, SPRINTEN én dat weet je. Morgen nieuwe dag met nieuwe kansen’. Weet je Erik, het kan niet zo zijn dat je drie dagen de mist in gaat, morgen moet het goed komen, was mijn overtuiging. Mentaal is Mika sterk dus hij krijgt het weer op zijn plek ook al was het dit weekend een heel ‘gevecht’ met hemzelf en met het ijs en de emoties.

De morgen kwam wederom met een zonnetje. Krijg app: ‘bar slecht ijs, maar het gevoel is goed’. Ik terug, ‘bar ijs is goed voor de Nederlanders hahaha die zijn alle soorten ijs gewend, ga ervoor’. En Van Essen, Scheperkamp en Botman gingen ervoor. Mika opende, snelste opening van het hele veld!

De mannen wonnen GOUD, en weer sprak ik Mika aan de lijn ‘weet je Mika in deze medaille zit al het GOUD wat je verdiend had dit WK. Het waren twee weken van schaatsen, vechten, huilen, lachen en vooral bewondering…

WIE IS ELVIRA SALET?
Ik ben trainer/coach van een geweldig mooi junioren team, de gewestelijke selectie SprintTeam OOST. Wij trainen op de namiddag, maandag, dinsdag en vrijdag op de Scheg in Deventer. In de zomer trainen wij op de atletiekbaan en skeelerbaan op Keizerslanden. De krachtrainingen (KR Trainer Yildiz van Essen) werken wij af bij Antvelink Sportfysio in Deventer. De fietstrainingen worden afgewerkt vanaf Wilp de Veluwe over, de dijk aan de overkant van Deventer, of vanaf De Knobbel Heerde/Epe/Tongeren. De rijders komen allemaal uit de regio Oost. Het team bestaat uit: Mika van Essen (Schalkhaar), Adriaan de Kluiver (Schalkhaar), Mervin Maatman (Deventer),  Tim Hoogkamer (Deventer), Sebas Diniz (Borne), Watse Vermaning (Vriezenveen), Lars van Bemmel (Ede), Michael Den Draak Borm (Arnhem), Jens Verbeek (Dronten), Pepijn de Wolff (Arnhem) en de twee stagiaires Fabienne Diniz (Borne) en Yasmine Bouaziz (Apeldoorn).