COLUMN 10

e l v i r a s a l e t

BLIND VERTROUWEN

Lieve Erik,

De auto’s flitsen langs mij heen en ik zit naast Loes die zo aardig is de bus de eerste dag richting Baselga te rijden. Normaal knal ik altijd zelf in één keer richting Italië met de bus met alle fietsen, materialen en bagage erin voor een trainingsstage die al lang gepland stond. Mijn gedachten gaan even terug naar die dinsdag 26 juni, kwart over vier om precies te zijn. Sta op het ijs en krijg het telefoontje dat mijn vader overleden is! De wereld staat stil voor mij. Mijn vader had ook in zijn jeugd veel liefde voor het schaatsen. Hij heeft in zijn mooie lange leven ook de Elfstedentocht gereden, in 1956 uitgereden. In 1963 een zware val na een goeie 120 km moest hij helaas zijn tocht staken. Vanuit Thialf naar huis denk ik onder het rijden, het heeft zo moeten zijn, ik stond op het ijs…

Dinsdag 2 juli werd hij naar zijn laatste rustplaats gebracht en bizar vandaag, twee dagen later, zit ik dus naast Loes richting Italië. Vond het een moeilijke beslissing, maar mijn moeder zei: “Je vader zou het niet anders gewild hebben en dat weet je. “Ja klopt, maar in mijn hoofd is een grote rollercoaster aan de gang. Loes rijdt en praat tegen mij en zo af en toe lijkt het of er iemand anders naast haar zit. Het is goed zo, dat weet ik ook, dat blind vertrouwen heb ik zeker en dat moet ik ook hebben om tien dagen een mooi trainingskamp te draaien. Ik heb twee dagen om mezelf weer bij elkaar te rapen. Vrijdag in de namiddag komen de rijders Italië binnen vliegen en Isabelle is met hun als begeleiding mee wat ook een prettig rustig gevoel geeft.

De volgende dag breekt aan, redelijk geslapen en ik voel mij weer oké genoeg om achter het stuur te stappen. De dag brengt de nodige files met veel wegopbrekingen, een boze maffe Hongaar die met zijn spiegel de onze raakt doordat hij volgens Loes niet in zijn baan blijft, gelukkig geen schade. Ik moet lachen, ze zegt: “Die rijdt niet in zijn eigen bus”, en een woord wat ik nu niet zal herhalen. Zodra wij de Dolomieten bereiken, zegt Loes ‘ben zo blij dat jij vandaag weer kunt rijden’. Ik lach er om ‘kwestie van gewoon je stuur recht houden en vergeet niet dat ik dit z’n slordige 15 jaar doe’. Ik weet zeker ‘Loes jij kan dit ook’.

Het Hotel Olimpic is een warm bad bij aankomst. Dat warme gevoel blijft de hele week, alles is mogelijk en niets is te gek , ze regelen alles. De kamersleutels worden verdeeld en elke keer weer verbaas ik mij er over dat binnen een paar minuten de kamers van de rijders veranderen in een ‘hol’ waar alles op de grond beland en toch altijd weer terug gevonden wordt voor een training. Het team is fantastisch, en vraagt aan tafel die avond, hé Elvira gaat het. Leg uit dat het inderdaad vreemd is om hier al weer te zitten, soort van spagaat. Ik hef mijn glas en zeg: “Op de nagedachtenis van mijn vader die ook zoals jullie weten een sportman was in hart en nieren, wij gaan er een mooi trainingskamp van maken mannen.”
Voor de duidelijkheid, de meisjes uiteraard ook.

Dankzij Marit Leenstra (voormalig langebaan schaatser met Olympisch goud 2014 ploegenachtervolging, zilver 2018 ploegenachtervolging en brons op 1500m) was ik in het bezit gekomen van routes met mooie uitdagende bergen waar hier en daar ook vlakke (herstel) routes in zitten, om mooi en goed te kunnen fietsen. Onder aan de voet van Hotel Olimpic lag de skeeler(ijs)baan in het zonlicht te schitteren. De eerste dag zelfs met water van een regenbui. Gelukkig kwam Loes met een lumineus idee om met trekkers (deden ze ook altijd in Heerde op de skeelerbaan zei Loes) de baan hier en daar aan te trekken. Isabelle en ik pakten ook een trekker en volgden Loes voorbeeld. De zon, die inmiddels was doorgebroken, deed de rest. Een goed half uurtje later werden de rondjes al gedraaid, geweldig op de ijsbaan waar Mika van Essen (voormalig teamlid van de mannen, rijdt nu voor Team Reggeborgh) samen met Merijn Scheperkamp en Jarno Botman afgelopen seizoen Wereldkampioen TeamSprint waren geworden. De jongens hadden het er nog over, hoe het kan gaan na een succesvol seizoen. Ze vinden het mooi voor Mika en hebben nog een goed contact met hem, wat ook heel mooi is. Als geintje hadden ze een foto van hen op het vliegveld ‘verbouwd’ en Mika erin getagd alsof hij mee was op trainingskamp. Die foto moest ik natuurlijk zien, even was het een Adriaan momentje ‘huh’, daarna uiteraard verschrikkelijk lachen.

Loes ging de omgeving verkennen om een rondje te kunnen hardlopen. Zij is in training voor de Dam tot Dam loop (29 september 2019 in Amsterdam). Gelijk krijgt ze van alle kanten support, van het aantal km wat ze deze week zou kunnen trainen, op de ATB tot aan beweging- en eetadviezen. Wat heeft Loes hard en goed getraind. Iedereen was onder de indruk waar zij met een niet al te lichte ATB tegenop trapte, sterker nog wij waren allemaal trots op haar. Echt geweldig om te zien hoe iemand met blind vertrouwen gewoon ‘even’ naar boven komt fietsen. Leuk, Kai (in ’t Veld) ging ’s avonds met Loes een voedingsadvies door nemen, om nog efficiënter te kunnen trainen voor het beoogde doel. Adriaan (de Kluiver) en Tim (Hoogkamer) bogen zich over het materiaal. Mervin (Maatman) en Sebas (Diniz) zorgden voor een mooie vlog. Veel wordt er gelachen, maar ook hard getraind, klimmetjes worden uitgevoerd, maar ook de nodige zware beklimmingen. Ook de meisjes weten wat klimmen is, mooi om te zien. Begin van de week zaten zij voor hun eigen gevoel aan een ‘touw’. Ze zeiden het net niet tegen mij, maar dat rustige gedoe met afdalingen vonden ze maar knap vervelend. Ze wilden net als de jongens ‘als een steen naar beneden vallen’. Alles op zijn tijd meiden, en die komt snel genoeg.

Het ijs lacht ons alweer toe, vrijdag 2 augustus stappen wij het ijs weer op in Thialf. Erik, het klinkt bij een hitte van +30gr. gek, maar het winterseizoen komt er voor ons alweer aan… “We Dream Together”. De laatste twee maanden van het ‘zomerseizoen’ zijn zo voorbij en dan weet iedereen weer waar hij of zij staat. Ik heb veel geleerd van mijn vader, o.a. “Als je iets doet moet je het goed doen” en dat blind vertrouwen neem ik ook dit nieuwe schaatsseizoen mee.

Wat kan het leven weer mooi zijn als je met die jonge gasten een geweldige week draait in Italië, mede dankzij Loes en Isabelle. Waarin je ziet dat iedereen het voor elkaar over heeft om daar waar nodig is elkaar ook te helpen. Hoe mooi is dat, blind vertrouwen in elkaar… daar draait het allemaal om Erik! Dat blind vertrouwen wens ik ook jouw Cluppie.

Ik prijs mijzelf dan ook heel gelukkig dat ik met dit Team in het bezit ben van dat blind vertrouwen…