Hierin beschrijft Samir naast eigen ervaringen ook de oorlogsbelevenissen van drie andere betrokkenen.
,,In mijn eigen land heb ik nooit geschreven”, bekent Samir lachend. ,,Mijn passies waren muziek en sport. Het schrijven van het eerste boek had zeker een therapeutische werking. In het AZC had ik angstaanvallen en ik woog op een bepaald moment nog maar 52 kilo. Ik kon niet praten over wat ik had meegemaakt, daarom ben ik het gaan opschrijven.” Het debuut verkocht goed en de opbrengst schonk Samir als teken van dankbaarheid aan de kinderafdeling van het Deventer Ziekenhuis. 

Dat er nu alweer een tweede boek klaarligt om gedrukt te worden, had de schrijver zelf ook niet verwacht. ,,Via Facebook ben ik in contact gekomen met Amela, toevallig een ver familielid. Zij is kunstenares in Sarajevo en heeft de illustraties voor mijn eerste boek gemaakt. Ze heeft mij haar dagboeken en brieven uit de oorlogsperiode laten lezen. Heel bijzonder, ik moest gelijk aan het dagboek van Anne Frank denken. Zo schrijft ze hoe ze het weinige eten deelde met de hond en veel sliep om energie te besparen. Om warm te blijven, stookte ze zelfgemaakte decorstukken, boeken en meubilair in de kachel.” 

Tijdens de Servische belegering van Sarajevo explodeerden er in de stad vier jaar lang gemiddeld 392 handgranaten per dag. De ravage en het leed waren enorm, maar Amela weigerde haar woning te verlaten. ,,Totdat haar huis werd bezet door nota bene een Bosnische soldaat”, vervolgt Samir. ,,Amela leefde een tijdlang op straat, waar ze uiteindelijk financiële hulp kreeg. Via onder meer Engeland en Kroatië keerde ze terug naar Sarajevo.” Met haar belevenissen zou probleemloos een heel boek gevuld kunnen worden, maar Amela wilde niet het enige onderwerp zijn. Samir: ,,Via Amela ben ik in contact gekomen met legerofficier Misrad, die me zijn verhaal heeft verteld. Dan is er nog Nick, een Nederlander die in Sarajevo woont en zijn ervaringen anno 2017 vertelt. Tot slot beschrijf ik mijn eigen twijfels: ga ik terug naar Bosnië of blijf ik hier?” 

Die twijfels heeft Samir allang niet meer. Zijn kinderen werden geboren in Deventer, waar hij zelf met plezier werkt in de naschoolse opvang. “Schrijven doe ik in de vrije uurtjes. Ik hoef er niet aan te verdienen. Daarom gaat ook de opbrengst van ‘Balkan Blues’ naar een goed doel voor kinderen, want zij zijn het kwetsbaarst.” Samir hoopt het boek in januari te presenteren. ,,Mijn wens is dat Amela daarbij aanwezig is. Nee, ze heeft het boek niet gelezen. Het was te zwaar om alles opnieuw te beleven.”